सृष्टीतील माझं अस्तित्व

सृष्टीतील माझं अस्तित्व सृष्टी

📖 प्रस्तावना :

                      सृष्टीतील माझं अस्तित्व ही कविता एका आत्ममग्न लेखकाची सृष्टीशी झालेली गूढ आणि भावनिक संवादाची कहाणी आहे. "मी" म्हणजे कविचं अंतरंग – जे कधी स्वतःत हरवतं, तर कधी सृष्टीत विलीन होतं. कवितेतून सृष्टीच्या अस्तित्वाचे प्रश्न, त्या सृष्टीने दिलेल्या भावना, आणि जगण्यातून निर्माण होणारा रस प्रकट होतो. ही केवळ कविता नाही, तर एक भावनात्मक शोधयात्रा आहे.

 

मी  न माझा माझ्याकडे

कधी अस्तित्व हरपुनि

कधी नशेत धुंद  होऊनी

पहावे आरशात  रोजकाळी

 

               कधी ही लय  माझी

               सृष्टीला पोखरण्याची

               मिळवूनी रस त्यातला

               जगण्यात ओतण्यासाठी

 

कशासाठी कशासाठी ही

सृष्टि जन्म पावली

नाही लागिला तिचा अंत

म्हणुनी बागडते  आहे साहित्यकात

 

             किती पोखरावे या सृष्टीला

             जसा पहावा रोज सुर्यनारायण

             टाकुनी आपले तेज किरण

             उजळावे या सृष्टीला

 

कण-कण जीवितेचा पाहिलो सृष्टित

धुंद होऊनी नाचावे कधी

धुंद नशेत रडावे  कधी

या सृष्टीलाच कळावे कारण

तिने जन्म दिला भावनांना  

 

 

🌿 अर्थ :

                    सृष्टीतील माझं अस्तित्व कवितेतील "मी" हा केवळ एक व्यक्ती नाही, तर एक चैतन्य. आरशात दिसणारं प्रतिबिंब असो किंवा सृष्टीतील तेजस्वी सूर्यासारखा आत्मभाव – हा "मी" सृष्टीशी एकरूप होण्याचा प्रयत्न करतो आहे.

• सृष्टीचं पोखरणं म्हणजे तिला अनुभवणं, तिच्याशी तादात्म्य पावणं.

• नशा ही फक्त दारूची नाही, तर भावनांची, कलेची, अनुभवांची असते.

• प्रत्येक भावनेचा जन्म सृष्टीच्या प्रेरणेतून झालेला आहे – म्हणूनच ती सृष्टी बघणं, तिच्यात मिसळणं, ती का आहे हे समजून घेण्याचा प्रयत्न ही कविता करते.

✅ निष्कर्ष :

                        सृष्टीतील माझं अस्तित्व कविता आपल्याला सांगते की, सृष्टी केवळ बाहेर नाही, ती आपल्या आतही आहे. स्वतःचं अस्तित्व शोधताना आपण तिच्याकडे पाहतो, आणि तिनेच आपल्याला भावना दिल्या आहेत – याची जाणीव होते. म्हणूनच, सृष्टीला पाहणं म्हणजे स्वतःकडे पाहणं आणि उलटंही.